کوچه گردان عاشق

2007-09-23T08:47:00.000-07:00

با سلام

وبلاگ کوچه گردان عاشق به آدرس زیر منتقل گردید:

http://koochegardan.blogfa.com

با تشکر.

2006-10-12T09:53:00.000-07:00

این روزها ستاد اجرایی طرح کوچه گردان روزهای پرجنب و جوشی دارد.
دانشجویان دانشگاههای مختلف و مردم از هر گروه و جماعتی: استاد دانشگاهی که آمده با تقدیم دست رنج خود گوشه ای از کیسه ای را پر کند، سربازی که یک روز مرخصی اش را وقف مولا کرده، موتور سواری که چند روزی پیک امیر خوبیهاست و....
در ستاد اجرایی (یا به قول بچه ها "خونه قدیمی") هرکس مشغول کاری است. عده ای مواد غذایی را بسته بندی می کنند، عده ای کیسه ها را جا به جا می کنند، گروهی هم به مرتب کردن آدرس منازل محرومین مشغولند.

قافله این روزها سرعت گرفته است. بانگ رحیل از هر طرف بلند است.
قافله به نام مولایش می رود، هشدار که تو از قافله جانمانی.
مطمئن باش حتما کاری هست که از عهده تو برآید و باری که منتظر توست تا بیایی و یا علی بگویی و از زمین برش داری.

اینجا کسی منتظر تو نیست که اگر علی دعوتت کرده باشد می آیی، اصلا هلت می دهد تا بیایی.

2006-10-10T14:22:00.000-07:00

روزی مردی در گوشه ای از زمان کیسه یتیم نوازیش را بردوش می گرفت و غریبانه کوچه کوچه های شهر کوفه را می گشت. می گشت تا مبادا کودکی با غم بی پدری سر بر بالین نهد.
می گشت تا مبادا پیرمردی بی نوا در غم تنهایی و از روی درماندگی سر به سوی آسمان بلند کند و از خدا طلب مرگ نماید.
می گشت تا مبادا بیوه زنی در شب دیجور بی پناهی خویش آرام و بی صدا بر گرسنگی کودکانش بگرید.

علی با پای پیاده، کیسه بر دوش می گشت تا غم غربت و تنهایی بشر را درمان کند
بشر وامانده از خویش، درمانده از روزگار...
و آن هنگام که روح اساطیری و آسمانیش در کالبد زمینی تاب نیاورد، دل و چشم نگران کیسه یتیم نوازیش را برای یاوران خویش در هر گوشه از زمان به جای گذاشت.

و حال این جمع:
این جمع و کیسه ای که مولای عشق برایشان به ارث نهاد.

کیسه ای که نماد است:
نماد تلاش برای رهانیدن همنوع از آتش، آتش جهل و فقر
نماد اعتراض است، اعتراضی از جنس اعتراض علی بر بی عدالتی

هر که از این جمع هرگاه که کیسه ای بر دوش می گیرد یا کودک محروم از تحصیلی را به کلاس درس راهنمایی می کند یا آن هنگام که خسته و نفس بریده پله ها و راهروهای سرد بیمارستان را به امید درمان پدر خانواده ای طی می کند یقین دارد، یقین دارد که:
علی جان! مرد معاصر! تو همراهش هستی

آن هنگام که از سختی راه از ناتوانی و نفس بریدگی پاهایش، سر بر دیوار غم نهاده و می گرید یقین دارد:
علی جان! مرد مهرورز و همراه در کوچه های تنهایی تو همراهش هستی

آری علی جان! صدای تو همیشه در گوششان است و رگ آشفتگی و سراسیمگی در راه امداد رسانی را در زیر پوست روحشان می جنباند: خدا را! خدا را درباره یتیمان

این جمع آرزو دارد که هر کس از هرگوشه ای از زمان بیاید و توشه ای از عشق برگیرد.
موسم عاشقی امروز است، همراه مرد معنا، مرد مشهود
موسم عشق را دریابیم

و حال ما وصیت می کنیم:
علی جان! خدا را خدا را
مبادا گاهی ما را در فراموشی سیری و گاهی در مذلت گرسنگی دنیا رها کنی

2006-10-02T14:18:00.000-07:00

خدا
خداوندا تمام گرسنگان را غذایی از جنس نور بخش،
خداوندا تمام اغنیا را دستانی پر برکت بخش و به خاطرشان بیاور که روزی گرسنگان را به امانت به آنها داده ای
و خداوندا به همه ما انسانها شفقت و مهری چون محمد بخش، به همه ما کمک کن که سازنده مدینه خود باشیم.
مدینه ای امن، آنجا که هر انسانی احساس امنیت و آرامش کند، آنجا که هر انسانی توان بیابد و از رنج های مادی رها شده به تو بیندیشد.
کمکمان کن تا مدینه خود را بسازیم، حتی اگر گنجایش یک نفر را داشته باشد.حتی اگر فقط بتوانیم یک نفر را به ساحل امن عشق به تو برسانیم.

2006-10-01T03:42:00.000-07:00

خداوندا با تو می گویم
خدای من! خدای خوب من! مادران سرزمین من دیرگاهیست لبخند را فراموش کرده اند، یادشان رفته چگونه با عشق کودکانشان را در آغوش بگیرند، نه اینکه عاشق نباشند که تو عشق را هزار بار در جانشان دمیده ای، نه! آنها عاشقند
اما غم نان، غم سر پناه، رمق عشق بازی را از آنها گرفته است.
خدای من! خدای خوب من!
کودکان سرزمین من کودکی نمی کنند که معصومیت کودکانشان زیر بار فقر خشکیده است.
اصلا چرا این قدر متکلف با تو حرف می زنم.
می خواهم درد دل کنم
خدا جان گوشه ای از این شهر مادری هست به اسم زینب خانم که شوهرش چند سال پیش فوت کرد حالا او با چهار تا بچه قد و نیم قد تنها مانده. همه داراییشان را برای درمان همسرش خرج کردند ولی...
تنهای تنهاست با چهار تا بچه قد ونیم قد... اوایل خانه مردم کار می کرد اما از وقتی دستانش ورم کرد و زانوهایش می لرزد کسی او را به خانه اش راه نمی دهد...
با چهار بچه که یکی از بچه ها مریضی سختی دارد اما...
اما دیگر آهی در بساط نیست که بتواند به درمان بیندیشد...
می نشیند گوشه آن اتاق تاریک و نمور زیرزمین و ذره ذره آب شدن کودکش را می بیند
می نشیند و گرسنگی کودکانش را می بیند.
خدا جان این است حکایت هزاران مادر سرزمین من
خدا جان بگذار با تو درد دل کنم
می دانم که می دانی اما...
اما تو خود گفته ای با من سخن بگو،
این است درد های من
در شهر ما دختری هست به نام مینا. مادر و پدرش سالها معتاد بوده اند.
او به یاد دارد زمانی را که برای یکی دو روز غذایی نخورده بودند و پدرش با پاک کردن شیشه ماشین ها کمی پول به دست می آورد، برای خودش مواد خرید و برای او و سه برادرش فقط یک نان
و او با گرسنگی سر می کرد با گرسنگی مشق می نوشت...
حالا اوضاع بهتر است. بابا ترک کرده و مامان هم...
اما
اما چه کسی به مرد 40 ساله ای که تازه ترک کرده کار می دهد؟
گرسنگی هست، درد هست هرچند کمتر از پیش
خدا جان
در شهر ما پسری هست به اسم شاهین
مادر و پدر ندارد، با خاله اش زندگی می کند، خاله اش هم ...
خاله اش با... امرار معاش می کند. شاهین هر روز مردهای غریبه را میبیند که می آیند و می روند.
شاهین فحش میشنود، شاهین کتک می خورد، شاهین نماز می خواند، شاهین قرآن می خواند و گاهی...
شاهین کودکی را کتک می زند.
این گونه است که می گویم شهر ما سرد است.
سرد از نفس کسانی که درد مادران و کودکان شهر ما را می دانند اما...
اما بی تفاوت می گذرند، و نهایت غمشان این است که چگونه سفره افطاری رنگین تر از همسایه بگسترند در حالیکه زنان و کودکان شهرشان با اشک و آه روزه می گشایند و...
خداوندا مباد از بی خبران باشیم...
مباد شرمنده روی عزیزان تو باشیم...
بگذار سهم ما از رمضان هم سفره شدن با اهالی خانواده تو باشد -عیال الله-

با اهالی کوچه گردان

2006-09-28T00:59:00.000-07:00

شیطان در کمین ماست، در پشت در "خونه قدیمی"، درست زمانی که در حال ترک "خونه قدیمی" هستیم، آن گاه که با خود مرور می کنیم که چه ها که نکرده ایم، که چقدر خوبیم، که ما برگزیدگان این دیاریم. جایی که مشابه آن جاست که پس از زیارت خانه خدا شیطان را می بینیم که ما را به افتخار بزرگی عبادتمان، فریب می دهد. شیطانی که به قول سعید در خانه خدا و در "خونه قدیمی" راهش نمی دهند، پس پشت در به انتظار، در کمین ما نشسته است.
در این ایام و روزهایی که به کوچه گردان نزدیکیم ، هر روز از صبح تا شب می دویم شیطان چه خوب ما را می فریبد تا یادمان برود که ما یک خانواده ایم، یادمان می رود که ما این جا نیستیم که فقط از پس مسئولیت های خود براییم، بلکه این جاییم که همدیگر را دوست بداریم، به هم عشق بورزیم و یار و همراه هم باشیم، اینجاییم که نگذاریم کسی در راهی که در پیش گرفته، خدای ناکرده تنها بماند.
ما چه باشیم و چه نباشیم، چه بخواهیم و چه نخواهیم، چه حتی اگر همه برنامه های کوچه گردان را تعطیل کنیم، باز هم اگر اراده او باشد تک تک این کیسه های نذری، شب 21 ماه رمضان، با دست توانای امیرالمومنین علی (ع) به در همان خانه ها خواهد رفت.
پس بیاییم دوباره به یاد بیاوریم سخنان شارمین را که می گوید من عاشق می خواهم، من دردمند می خواهم ، درد، درد همنوع، درد انسان هایی که دارند زیر سیاهی بی انتهای شبهای این شهر له می شوند.
من و توی دانشجو که خدا توفیقی به ما داده و گفته بیا، بیا تو که هیچ فرقی با بقیه نداری و فقط چون من خواسته ام به تو می گویم، این کیسه را بردار و به نام مولایت علی (ع) ببر به در این خانه و آن خانه که خودم نشانیش را به تو داده ام، نکند باورمان بشود که این کیسه ها را به اراده و قدرت خود به در خانه ای می بریم. که اگر چنین باشد با هر قدم که با آن کیسه ها بر می داریم از خدای خود دور می شویم و به خود نزدیک.
یک روز خداوند متعال اراده کرد و چون من و تویی را به در خانه ای آورد که آسمانش به رنگ دیگری بود. او اراده کرد و ما آمدیم و آمدیم تا به اینجا رسیدیم، حالا دیگر وقت آن رسیده که بفهمیم سنگینی این کیسه ها از برنج و گوشت و پنیر نیست، بلکه از بار اندوهی است که روی خانه های مولوی و شوش و کوره پسخونه افتاده است. این کیسه ها پُرند از ناله های یتیمان این شهر، پُرند از آه و غم مادران و پدرانی که شب نانی ندارند بر سر سفره فرزندانشان بگذارند، نکند تقدس این کیسه ها از یادمان برود.
بیاییم به یاد بیاوریم که ما پیک موتوری و وانت بار نیستیم که راس ساعت مشخصی تعداد محدودی کیسه را از نقطهA به نقطهB ببریم. بیاییم به یاد یاوریم که ما انگشت اشاره ای هستیم که محرومیت و فقر و یتیمی مردم این شهر را نشانه می رود. مقام بزرگی است اگر لایقش باشیم، اما خدا نکند بعد از چندین و چند سال کیسه کشی به جای عاشقانه کوچه گردی، ببینیم که کمردرمان به خاطر یک عمر خودخواهی و خود پسندیمان بوده است نه به برکت نوکری مولایمان.
باید ما که نخلستان را، چاه صبور کوفه را نشانمان داده اند، مثل مولایمان علی (ع) بدبخت شویم، بیچاره شویم، به خاک سیاه بنشینیم و چون شارمین از درد فریاد بکشیم، آن قدر فریاد بکشیم که دیگر برایمان نفسی نماند که صرف زنده ماندن بکنیم.
خدا نیاورد آن روزی را که به روزمر گی بیفتیم، خدا نکند که نظم و مدیریت و مسئولیت و پی گیری به جای ناله های کودکان بیمارستان علی اصغر بشود دغدغه مان. جمعیت امام علی (ع) یک سازمان نیست، یک ارگانیزیشن نیست که برویم از اینترنت برایش مقاله مدیریتی سرچ کنیم، جمعیت امام علی (ع) خانه ماست، خانواده ماست، خانه ای برای آرامش و پرواز، خانواده ای برای عشق ورزیدن. مقصود این نیست که علم را رد کنم که قرآن می گوید علم نوراست و خدا نور، و مقصود این نیست که نباید نظم داشت که امیرالمومنین ما را به نظم امرمان قسم داده است، اما زمانی که هنوز شور و عشق و درد مولایمان در دلهامان نیست نظم و مدیریت و پی گیری به چه کارمان می آید؟ برای جمعیت امام علی (ع) زمانی که ناله های یتیمان شهر در گوش تک تک اعضای آن زنگ نزند، هیچ نسخه غربی و شرقی که از روی غفلت و بی خبری پیچیده شده باشد، افاقه نمی کند. بیاییم به یاد بیاوریم که همواره آن چه مشکلات جمعیت امام علی (ع) را حل کرده است، توکل و ایمان بوده و عشقی که در دلهای اعضایش موج زده است.

پس بیاییم با هم برای این خانه و خانواده دعا کنیم:
ای مولا، ای مقتدای ما، ما دست بیعت خود و برادران و خواهرانمان را به سوی تو دراز کرده ایم، کوچکیم، کمیم، گناهکاریم، اما دل هایی داریم پر از آرزو، آرزوی روزهایی که در شهرمان یک گرسنه نباشد، یک خانه که از آن دعا و راز ونیازی بر نمی خیزد نباشد، یک آدم تنها نباشد. دلمان پر است از آرزوهای آن روز که همه و همه، هم خانه داشته باشند، هم خانواده و هم خدایی که در دلهاشان بتپد. پس به حرمت این آرزوهای سپید دست بیعتمان را بپذیر.

خدایا، خداوندگارا این خانه مقدس را، این خانواده مقدس را، همه برادران و خواهرانمان را سلامتی و طول عمر عطا بفرما وبر درد بی درمانمان که جز تو درمانی ندارد بیفزای.

2006-09-08T09:22:00.000-07:00

به نام خدا
دوستان عزیز، با توجه به نزدیک شدن به زمان کوچه گردان، طرح شناسایی خانواده های محروم آغاز شده است. بدین منظور از کلیه علاقمندان به یاری رسانی در این زمینه دعوت می شود تا در جلسات هفتگی شناسایی که هر چهارشنبه ساعت 4 بعد از ظهر در محل خانه قدیمی برگزار می گردد، حضور به هم رسانند.
با تشکر.

آن جان شيرين كوچه ها را ميگردد

2005-10-23T17:14:00.000-07:00

پيكري تلو تلو خوران كوچه ها را طي مي كند:آرام ، لرزان و دردمند...رنج اين همه رنج بر شانه هايش...
تاريكي تمام كوچه ها را گرفته است...خونين و پردرد تك تك درهاي شهر را مي كوبد :محكم و محكم تر
خدايا اين همه تار جهالت تنيده بر درو ديوار اين شهر چيست؟ با پيكرش بر صف تارها مي زند، پيكرش خونين و خونين تر مي شود: خدا يا مگر ممكن است؟ اين همه خواب از كجا بر چشمان اين مردمان تراويده است؟
پيكري تلو تلو خوران كوچه ها را طي مي كند...
شبي از شبها مردمان شهر پيكري را در گوشه اي از شهر مي يابند :از آن مردي است كه آن قدر بر تارهاي آهنين كوفته تا جان از قفس تن به در برده است...
اما جان آشفته بسته به حقارت تن نخواهد ماند، باز كوچه گردي خويش را ادامه خواهد داد...باز قرن ها و قرن ها كوچه ها را مي گردد تا شايد چشمي باشد كه نخواهد به خواب تن دهد...شايد چشمي زخمي دردمندي دردمندان شهرش، آشفته اين همه تارهاي تو در تو باشد،شايد كسي بخواهد او را ياري كند...
قرن ها مي گذرد و تارهاي عصيان و بي خبري هر روز استوارتر تنيده مي شوند و او نا آرام در تكاپوي رهايي بشر از پيله اي كه خويش بر اندام شهرش گزيده است...
پيكري خونين، آشفته و پريشان هنوز شهر را مي گردد، ما خويشتن خويش را دريابيم و جسممان را به دست روح او بسپريم...
تن خويش را به روح متعالي او بسپريم و دست كم شبي كوچه گردي را به ياد مردي تجربه كنيم كه تمامي عمرش با پاها و دلي تاول زده مي گردد تا شايد دلي بيابد حيران عاشقي...
علي مرد دردمند كوچه هاي كوفه،كوفه اي با وسعت تمام مردمان از ازل تا ابد، علي مردي نگران قطره اشك كودكي در آن سوي زمين،در آن گوشه زمان ما را به عاشقي، به قدم نهادن در كوچه ها پا به پاي خود مي خواند...همراهش شويم ولو يك شب

2005-10-15T00:17:00.000-07:00

بسم الله الرحمن الرحیم
ماه رمضان آغاز شد,ماهی که در آن سفره های رحمت خدا در تمامی آسمانها و زمین گسترده است,ماه میمانی خدا,ماه مهربانیها, ...

و ماهی که در اوج سکوت شبهای آن و تاریکی کوچه ها و پس کوچه هایش,می توان شنید صدای قدمهایی را که آهسته آهسته می آیند,و صدای راز و نیازهایی که آهسته آهسته اوج می گیرند و صدای تپشهای قلبی را که...

اما...خدایا...چگونه می توان فهمید رازهای قلب علی را؟ چگونه می توان فهمید آرامش قلب علی را؟چگونه می توان فهمید جوشش قلب علی را؟ چگونه می توان فهمید مهربانی قلب علی را؟ماه رمضان آغاز شد, و برای ششمین سال,بعد از گذشت بیشتر از هزار سال, باز می توان شنید صدای قدمهایی را که لحظه ای آهسته و لحظه ای تند می آیند,و صدای دعاهایی که لحظه ای شاد و لحظه ای غمگین,اوج می گیرند,و صدای قلبهایی که آهسته یا تند ,شاد یا غمگین,...نمی دانم,ولی می توان شنید صدای قلبهای عاشق را...

,ماه رمضان آغاز شد ودانشجویان جمعیت امام علی(ع) در تکاپوی برگزاری کوچه گردانی دیگر,آدرسهای جدید باید شناسایی شوند,

آدرسهای قدیم باید دسته بندی شوند,

پوسترها,اطلاعیه ها,دعوتنامه ها,...باید چاپ و تکثیر شوند

دانشگاهها باید آماده شوند,

دانشجویان باید آماده شوند,

کمکها باید جمع آوری شوند,

مواد غذایی باید بسته بندی شوند,

کیسه ها باید آماده شوند

,, و درشبی از شبهای قدر,شب رستگاری علی,کیسه ها باید به در خانه یتیمان و فقیران این شهر برده شوند,...

خدایا,آیا این عمل ,ذره ای دلهای گرسنه را,سیرتر خواهد کرد؟

خدایا,آیا این عمل ذره ای دل های غمگین را ,شادتر خواهد کرد؟

خدایا,آیا این عمل تو را و رسول تورا خشنودتر خواهد کرد؟

خدایا,نکند در این شهر,یتیمی گاه سیر و گاه گرسنه بماند...

خدایا,آیا این عمل,ذره ای قلب نگران علی را,آرامتر خواهد کرد؟...

خدایا,به برکت این ماه,و به فضیلت این ماه ,تمام فضائلی را که دوای درد دردمندان در آن است به ما عطا کن!

خدایا,ای که توانایی از توست و دستگیری از توست و تویی که بی حساب به هر آنکه خواهی روزی می بخشی,توانمان بخش تا قدمهایمان را در کوچه کوچه های این شهر,در جهت خشنودی تو برداریم.

2004-11-29T09:03:00.000-08:00

گزارش مراسم کوچه گردان عاشق (2)
آري من و تو آمديم و در سالن جمع شديم و قطره قطره هامان شبيه دريا شد.من و تو آمديم تا شايد باور كنيم ميتوان به گونه اي ديگر بود.آمديم تا شايد اينجا نم نم عشقي باشد تا چشمهايمان را در اين شب هزاران ياد شستشو دهيم.
در ابتدا فيلم جمعيت پخش شد كه نمي دانم درد نهفته در آن را چگونه ديدي و آيا ميتواني به ديدن بسنده كني؟
آيا ميتواني ضجه آن زن را از درد جانكاه زنده بودن ببيني و ...
و بعد خانم رحيمي بيانيه جمعيت را كه به مناسبت روزجهانی غذا صادر شده بود براي حضار خواند(غذا اين نخستين نياز و حق هر آدمي .ديگر گويا فرصت انديشيدن به نياز هاي والاي انساني نيست.
گويا ما نزول كرده ايم.ما نزول كرده ايم از آن روز كه ديگر به فكر ديگران نبوديم و ذهنمان لبريز از دو روزه زندگي خويش شدو از آن روز فراموش شدگان ديار ما در غم غذا ماندند .غذايي نه از جنس طعامهاي الوان سر ميز كه از جنس ناني بر سفره اي كوچك.از جنس قوتي لا يموت.آري آنان در غم غذا ماندند و ما فراموش كرديم "خدا را خدا را" را .فراموش كرديم "مبادا گاهي سير و گاهي گرسنه" را)
خانم رحيمي خواند و ما را با هزاران گلشاد ناشاد اين شهر آشنا كرد و از ما پرسيد كه چرا مادراينان نامشان را گلشاد نهاده است آنها كه چون گلي پژمرده اند.
و از قيمت سنجاب پرسيد و از قيمت خون دختري تنها در گود عربها.
دختري كه روزي مثل من ,مثل تو آرزوهاي رنگي داشته و حالا...
او از گرسنگي خواند.گرسنگي كودكاني در اتيوپي.بنگلادش و...
او خواند و خواند و مارا در ترديد رفتن و ماندن رها كرد:
بمانيم و حداقل در گوشه اي از ذهنمان به اين مسئله فكر كنيم و يا برويم و مانند ديكران پنج روزه عمر را دريابيم.
پس از آن نوبت آقاي عباسي بود تا بيانيه جمعيت را به مناسبت پنجمين مراسم كوچه گردان عاشق بخوانند:
و چه زيبا افشاي عشق كرد :"اين يك جمعيت خيريه نيست جمعيت عشق است"
و اين عشق كاشته دست باغبانان كوچك و به ظاهر بيمار از بيمارستان علي اصغر است.
او خواند و خواست كه خدا را براي روزمرگيهاي خود نخوانيم .خداي خود را عزيز ببينيم و رفيع .نه وسيله اي براي برآوردن حاجتهاي حقيرمان.
او خواند و من و تو زخم سوختن و پرپر شدن عزيزانش مهراوه و سجاد را در صدايش شنيديم.
ما حنجره اي زخمي ,چشماني ابري و چهره اي مه گرفته را ديديم.
و بعد...
استاد ميمندي نژاد چنان گرم,چنان ملتهب از مهر با ما از عشق و علي سخن گفت كه من نمي خواهم ...نميتوانم كلام مهرآگين و مهر آهنگ او را با يادي مانده از دستنوشته هاي خويش بيالايم.
استاد ميمندي نژاد همو كه دستانمان را به هم سپرد به نشان وحدت ,به نشان ماندن در راه به پشت گرمي هم.دستانمان را به هم سپرد تا بدانيم "يدالله مع الجماعه"
تا بدانيم دين علي دين غارنشيني نيست.تا بدانيم من و تو هر يك پيامبري هستيم از جانب خدا به رسالت مهر...
و آنگاه كه نداي آسماني اللهم لك لبيك... در سالن پيچيد سقف سالن چه پايين بود من و تو چه بالا بوديم.چه رفيع بوديم :چشم در چشم ماه.
×××××××××××××××××××××××
گاه رفتن كه شد من ماندم با كدامين كاروان كوچه گرد راهي شوم.به كدامين كوچه’ گردگرفته’ اين ديار بروم:
بچه هاي دانشگاه شهيد بهشتي! اين پاهاي من است لطفا آنها را با خود به شوش
ببريد.براي آن پيرمرد تنها مانده در بستر كه توان راه رفتن ندارد.براي آن دختر كه به جرم زمينگيري در درياي مرگ رها شده است .
خواهر خوب من در ميدان جليلي تو كه چشمان زيبايت قرباني خشونتي كور ،
خشونتي از جنس جاهليت شد.
تورا غم مباد اين چشمان من آنها را برايت ميفرستم.
اي عزيز من در شادآباد.اي كه شادي و شور از زندگيت رخت بربسته لبهاي من از آن تو براي نشاندن لحظه اي لبخند بر لبت، بچه هاي الزهرا برايت خواهند آورد.
و اين دستان خالي من لطفا آنها را با دانشجويان اميركبير و علم و صنعت روانه كنيد.اين دستان خالي را براي كودكان پاك پاكدشت ،براي كودكان كوره راههاي كوره پزخانه ببريد.آنها كه درد از هر روزني وارد وجودشان ميشود .آنان كه رنگارنگي كاغذهاي رنگي هيچگاه دنياي كوچكشان را شاد نكرده است.آنان كه غم نان فرسودشان به كودكي .زنده به گور در عصر ما يعني كودكان كوره.و خداوند در روز موعود از ما خواهد پرسيد به كدامين گناه كودكي اينان را كشتيم.
دستان خالي من از آن تو شرمندگي دستان مرا بپذير.
بياييد اين قلب من ...
نه توانايي اين همه بخشش در من نيست.
پس خويش را و حقارت تن خويش را راهي ميكنم تا فقط نظاره كر باشد كه در اين شبان خفته شهرم چه ميگذرد.
عازم مولوي ميشوم با تو خواهر و برادر خوبم!در پي ديدن ، به ذهن سپردن و شايد گامي در راه نهادن.اولين مقصد ما شايد كوچه معروفخاني باشد همانجا كه به قول همسفري:"نه مشهور و نه" معروف" است
ندارد خانه ها " خاني"
ندارد دستها جاني
ندارد سفره ها ناني"(1)
كوچه هاي باريك و تنهايي و سكوت و كيسه هايي بر دوش به ياد آن ابرمرد مهر گسترمان ،همو كه هنوز زخمي شمشير است, همو كه هنوز كوچه گرد كوچه هاي گرد گرفته ماست.
به در خانه تو مادرم آمديم كه با تنهايي فرزندانت آبرومندي را مرور مي كردي
به در خانه تو پيرمرد , پدر خوبم آمديم و تو گرم پذيرفتيمان ونميدانم چرا با ما، اين غريبگان تازه آشنا، از تنهاييت گفتي .
شايد خواستي درس همدرديمان بياموزي . از پشت آن عينك غبار گرفته غم چشمان غمزده ات و تنهاييت را درچشمان ما سراندي .
به در خانه تو خواهرم آمديم با آن لبخند معصوم پاكت با آن نجابت سرشارت.
و تو را سوگند ميدهم به قدرت قدر نماي اين شب: مگذار ما به گناه آلودگي تو چونان" مهراوه " دچار شويم...مگذار فردا روز آه كشيدن ما از غرق شدن تو باشد.
و ما به در خانه تو پدرمان آمديم تو كه خالي دستانت , يعني بچه ها زودتر بخوابيد تا شرم در چشمان پدر خانه نكند.
و ما به در خانه...
و هزاران خانه ديگر كه منتظر بودند و ما جزبار شرمندگي چيزي بر دوش نداشتيم .چقدر درد در اين كوچه ها كاشته اند.
"عجب تا رو عجب سرد است
به دل گفتم يقينا ليله’ قدر است" (1)
و چنان سردي و تاري شب بر دلمان نشست كه نتوانستيم به چيزي يا كسي جزتو فكركنيم . علي جان كجايي؟
"علي امشب نمي آيد؟
در و ديوار مي پرسند.
اگر او هم نمي آيد واي بر دلها
چه بايد كرد در اين ظلمت
در اين تاريك بي نور و شب محنت" (1)
×××××××××××××××××××××××
كيسه ها كه تمام ميشود با هم طبق وعده اي كه داشتيم راهي فرهنگسراي كوثر ميشويم.گروهي قبل ما رسيده اند و تا رسيدن بقيه مشغول صحبت ميشويم :
" من كودكي ديدم كه رويش زرد بود و قدش خم
من خانه اي ديدم خفته در بستر مرگ
من كوچه اي ديدم سراسر گرسنگي، سراسر ظلمت"
و كنون تصوير ذهني همه يكي بود .مشترك بود درد در ديده هايمان.
و چه خوش ناليد يكي از آن ميان :اي پاك كه جز تو خدايي نيست ما را از اين آتش جانسوز نجات بده
" چه خوش ميخواند آن مسكين مضطر گشته تنها
چه يارب يا ربي دارد" (1)
و ما نيز با او خوانديم هر يك خداي خويش را ، خدايي كه در همين نزديكي در دلهاي شكسته خوبان شهرمان جا دارد.خوانديم تو را به هزار نام زيبايت اي كبير

جوشن كبير كه تمام ميشود ديگر گروه همراه استاد ميمندي نژاد نيز رسيده اند.
و استاد مي آغازد مناجات با خدا را و ما نيز با او.
صداي گريه، صداي سكوت،صداي استغاثه...
خداي ما قصور كرديم
ما گفتيم بلي اما در خم كوچه دنيا خانواده تو، عزيزان تو را فراموش كرديم
ما مانديم و اين بار امانت عشق
ما مانديم در راه
تو گفتي :"وستغينوا بالصبر و الصلوه "(سوره بقره آيه 45)
تو گفتي به صبر و نماز از من ياري جوييد
و من در همين نزديكيم
پروردگارا ! نه صبري داريم و نه نمازي ،چمدانمان خاليست.خالي
رانده از هر طرف به تو پناه مي آوريم.
از گناه فراموش كردن عزيزانت در گوشه گوشه اين زمين، نادم، به سوي تو باز ميگرديم.
به ياد آوري آن روز كه بلي گفتيم و عهد كرديم خليفه ات باشيم بر زمين
و به ياد آوري اينكه ما بندگانيم بر آستان مرحمت تو سر به سجده نهاديم
و بعد دست در دست هم ايستاديم تا بياموزيم خداوند بندگاني آماده و ايستاده به جهاد را دوست تر ميدارد.
استاد! شما سوگندمان دادي كه اگر مرد رهيم برخيزيم وما برخاستيم به اميد بودن
برخاستيم تا جا نمانيم از قافله عشق
برخاستيم به اميد آنكه علي ياريمان كند...
×××××××××××××××××××××
نزديك اذان سحري خورديم و نماز صبحي و...
سپيده كه زد هر يك راهي شديم به سويي(خانه هايمان،خوابگاههايمان و هر مامن امن ديگر)
اما اي كاش امشب فراموشمان نشود
اي كاش كودكاني كه در شب قدر طعم شيرين محبت را از دستانمان چشيدند فراموشمان نشود.
اي كاش دستهايي كه فشرديم و عهدهايي كه بستيم
اي كاش "قالو بلي" فراموشمان نشود
.اي كاش آيين كوچه گردان عادت نشودعادتي از جنس كاهلي , از جنس تكرار بيهوده و باطل
و تو عزيز !
امروز كه درد را ديدي و ازدرك عمقش در ماندي
ياعلي بگو باقيش با او
منتظرت هستيم
جمعه ها
دروسعت سبز دعا

1) شعر از سید هادی مینوفام

گزارشی از شب کوچه گردان

2004-11-16T10:15:00.000-08:00

ديگر كوچه گردان براي برخي از ما سنت شده است.اي كاش عادت نشودعادتي از جنس
كاهلي , از جنس تكرار بيهوده و باطل.

امسال نيز جمعي رو به سوي عشق همت گماردن تا احيا كنند آئين ابرمرد مهر علي را(هر چند وسعت قلبشان و دستانشان به عظمت او نيست اما لا يكلف الله نفسا الا وسعها ).جمعي كوچك كه چون هر سال بار مشكلات اين طرح را به دوش گرفتند به اميد آنكه در ميانه راه من و تو نيز به آنان بپيونديم و ياريشان كنيم (بسان ياري هارون بر موسي)
اگر روزهاي اول ماه رمضان به آنان سر ميزدي چهره هايي رنگ پريده را ميديدي كه تا ساعتها پس از اذان مغرب (آن هنگام كه بسياري افطار كرده و پاي تلويزيون نشسته اند) همچنان روزه نگشوده مشغولند:آدرس منزل محرومين را بررسي ميكنند, براي مرسم معارفه دانشگاهها پوستر و بروشور تهيه ميكنندو...
ديگر آنكه به فكر پر كردن كيسه ها لحظه اي آ رام ندارند:آيا امسال نيز مردم از رزق حلال سفره هاشان كودكان يتيم را سهيم خواهند كرد؟ آيا در پركردن كيسه ها از شيريني شكر و خرمي خرما ما را ياري خواهند داد؟
آري اگر آن روزها به آنان سر زده بودي اميد و استواري در راهي كه آغازيده بودندرا در چهره هايشان ميديدي.آن جمع لطيف بيمارستان علي اصغر را ميديدي كه هنوز علشقند و آرزو ميكردي اي كاش تو نيز آن روز ها با آنان به ملاقات خدا رفته بودي.
××××××××××××××××××
هر چه شب 21 نزديك تر ميشد به تعداد دستاني كه به ياري آمده بودند افزوده ميشدتا جايي كه وقتي تو به آنان ميپيوندي خود را در ميان طايفه مهر احساس ميكني و تو چقدر تعجب كردي از اين همه انرژي و توان كار كردن كه در اينان بود. هيچ كس از بلند كردن بار سنگيني ابا نداشت و نمي خواست آن را به ديگري محول كند.دوستي ها گرم بود گرم گرم.
و لحظه هاي افطار كه اين جمع در كنار هم پاي سفره ساده اي افطار ميكردند و خاطره اي قشنگ به جمع خاطراتش مي افزود توميديدي رنگها را كه چگونه با هم يكرنگ شده بودند .
آري آنجا در آن خانه قديمي تو معني مبرا از رنگ بودن و به يكديگر مهر ورزيدن را آموختي
در ان خانه كه اگر زبان داشت به تو ميگفت چه روزهاي زيبايي را ديده و چه فخري ميفروخت به خانه هاي همسايه كه گرچه بلندتر بودند و جوانتر و شايد به چهره زيبا تر اما هيچ يك چونان او طعم عشق را نچشيده بودند و هيچ كدام صداي پاي علي را بر حياط و ايوان خويش نشنيده بودند (خوش به حال سنگ و آجر اين خانه كه تو را احساس ميكنند مرد مهرورز ما)
×××××××××××××××××××
بالاخره موعد مقرر فرا رسيد شب 21 رمضان سال ....(نميدانم .نميدانم چندين سال يا چند سال پس از شهادت علي (عليه السلام).اصلا همين امسال, همين امشب است كه فرق مولا شكافته ميشود .ميشنوي ؟ اين صداي چكاچك شمشيرهاست هنوز قصد مولا دارند . مولايي كه هر سال فرقش شكافته ميشود و هر بار با شمشيرهايي آخته تر :شمشير جهل ,بدعت,بت سازي و بت پرستي و...)
بچه ها از دانشگاههاي مختلف خود را به فرهنگسرا رساندند تا جمعي را تشكيل دهند در اعتراض به هر چه كه از جنس ظلمت و جهل و فقر است...

نویسنده :آذر کیوان

2004-11-11T14:17:00.000-08:00

گزارشي از برگزاري مراسم كوچه گردان عاشق در سال 83( در حال تكميل)

برنامه كوچه گردان عاشق در سال 83 در روز پنج شنيه 14 آبان 1383

در فرهنگسراي بهمن برگزار گرديد. در حدود 700 نفر در اين برنامه حضور داشتند كه حدود 500 نفر را دانش جويان ، 50 نفر اساتيد و 150 نفر از نيروهاي مردمي در اين مراسم حضور داشتند.

توزيع مايحتاج :

تعداد كل كيسه هاي مايحتاج توزيع شده تا كنون حدود 1200 كيسه مي باشد ، كه از اين تعداد حدود 600 كيسه در برنامه شب 14 آبان توسط شركت كنندگان توزيع شد ، حدود 100 كيسه در برنامه 16 آبان در ورامين و ساير آنها توسط رابطين جمعيت در محله هاي شناسايي شده توزيع شد. مايحتاج توزيع شده براي هر خانواده شامل 5 كيلو گرم برنج ، 1 كيلوگرم گوشت يا 1 عدد مرغ ، 2 كيلو گرم روغن ، 1 كيلو گرم قند ، 1 كيلو گرم تن ماهي ، 2 بسته ماكاروني ، 2 عدد تن ماهي و 1 كيلو گرم پنير بود. لازم به ذكر است برنامه توزيع مايحتاج تا پايان ماه رمضان و پس از آن طي برنامه هاي هفتگي جمعيت كه در خانه خانواده هاي محروم برگزار مي گردد ادامه خواهد داشت.

كمك هاي جمع آوري شده

مجموع كمكهاي اوليه جمع آوري شده در حدود 100 ميليون ريال مي باشد. گزارش كاملي از ميزان كمكهاي جمع آوري از هر يك از دانشگاه هاي شركت كننده در طرح و همچنين از سوي شركتهاي و افراد خير در دست تهيه است كه به محض تكميل در همين قسمت قرار مي گيرد.

انعكاس در رسانه ها

برخي از رسانه هايي كه اين طرح را تحت پوشش خود قرار دادند عبارتند از :

- شبكه اول سيما (خير ساعت 14 روز 16 آبان)

- شبكه سوم سيما ( خبر ساعت 22 روز 16 آبان)

- شبكه چهارم سيما ( خبر ساعت 20 روز 16 آبان)

- شبكه خبر سيما

- شبكه سراسري صدا

- شبكه جوان

- شبكه تهران

- روزنامه ايران روز 10 آبان 83 صفحه ايران جوان

- روزنامه همشهري روز شنبه 16 آبان

- روزنامه دنياي اقتصاد

- روزنامه جوان

- خبرگزاري ايسنا بخش صنفي دانشجويي

2004-11-07T13:06:00.000-08:00

بیانیه ی جمعیت امام علی در پنجمین سالگرد آئین کوچه گردان عاشق
روزی روزگاری بود در شب قدر همچون امشب جمع دانشجویی در نمازخانه ی یک بیمارستان سرطانی تصمیم می گیرند تا آغازگر حرکتی باشند در ادامه راه و سیره ی عمل آن حضرت با تمام خصائصش. آن جمع آنقدر از عشق شنیده بودند و آنقدر از ایثار و فداکاری چند کودک به ظاهر بیمار در آن غرفه غرفه ی بیمارستانها دیده بودند که عزم خود را جزم کردند تا در قالب جمعیتی دانشجویی این عشق و این شیوه ی عمل را بسط دهند. در اولین حرکت در ماه مبارک رمضان ، در شب قدر که اندازه ی هزاران ماه دیگر وظیفه بر ما سنگین است ، چند کیسه در حد توان چند دانشجو فراهم کردند و به در چند خانواده ی محرومی که در جای جای کوچه ها به چشم می خوردند بردند. خلوت کوچه ها ، صدای پای تنهایی، غربت و حس خاصی که این چند دانشجو داشتند کاملا آنها را تحت تاثیر قرار داده بود. شاید تا بحال شب قدری چون آن شب نداشتند. مفهوم برکتی که مسیح و همه ی پیامبران هم به آن اشاره داشتند را به غیر می دیدند. از چند پول جیبی تا به امروز که جمع کثیری از کیسه ها نه فقط در شبهای قدر بلکه در همه ی هفته های سال جمع شده است . آن جمع کوچک دانشجویی در چند سال اخیر ناگهان درگیر معضلات کثیری شدند. کودکان کار و فراری _ کودکان معلول _ کودکان سرطانی _ وضعیت بهداشت و درمان.
اعتیاد که در جامعه ی ما پیر و جوان را اسیر خود کرده است ، آمار طلاق ، خودکشی ، مرگ زود بهنگام و ...

شب قدر سال بعد آئین کوچه گردان عاشق اعلان همگانی شد ، دانشجویان بیشتری آمدند. آن سال و هر سال گفته ایم " خدایا خداوندا ، به حق همین شب قدر که دیگر شاهد خانه ی محرومی نباشیم و هر سال دریغ از سال گذشته حیران در کوچه و پس کوچه های شهر ، حس فقر و تنگدستی را بیشتر و بیشتر لمس می کنیم . این یک جمعیت خیریه نیست این یک جمعیت عشق است جمعی در تنهایی و در غربت چند قرن ، تنهایی از جنس تنهایی علی.
افراد این جمع در تمامی قدمهای کوچک خود هیچوقت احساس نکرده اند که کار خیری را انجام می دهند چرا که در این شرایط وظیفه ی خود دانسته و بر این وظیفه ی خود مصر اند و از تمامی اشخاصی که خود را نام آدمی نهاده اند نیز درخواست دارد تا سنگینی وظیفه ی الهی و رسالت بشری خود را بدانند. اگر امروز آئینی چون آئین کوچه گردان عاشق مطرح می شود که تمامی مردم از آن استقبال می کنند این یک شروع است شروعی در جای جای زندگی . شروع در جستجویی عاشقانه . جمعی که در جستجوی گم شده ی خویشند. در تک تک خانه هایی که امشب در آنها قدم خواهید گذاشت. توشه ای از مهر و محبت را نثار آنها خواهید کرد، همه در جستجوی عشق هستیم و در جستجوی مرهم زخم بزرگی که قلب اجتماع ما را نشانه گرفته است. در جستجوی مرهم زخمهایی که بر برادر و خواهرمان نشسته است . در تک تک این خانه ها که امروز به بهانه ی فقر در آنها قدم خواهیم گذاشت ، زخمهای بزرگتری چون اعتیاد ، فرار از خانه، کودک آزاری ، عدم تحصیل ، بی فرهنگی و هزار هزار دیگر موج می زند.
اگز وظیفه ی دیروز آن بوده که توشه ای مایحتاج غذایی برایشان برده شود امروز دیگر وظیفه خیلی سنگین است . درمان سرطان باید کرد سرطانی که بیش از نیمی از کشورمان را پوشانده !!!
دانشجویان و مردمان عزیز ، ما امروز در این نقطه ی درد به نظاره نشسته ایم و دعایمان دیگر رنگ خودخواهی و روزمرگی نیست. دیگر ، ما خدا رابه خاطر گناهان کوچکمان نمی خواهیم بلکه به خاطر این گناه می خواهیم که چرا؟ چرا ؟ سجاد عزیز که زمانی در یک شب قدر همچون همین شبی از پسران خانه ی سبز که در کنار ما بود ، امروز باید خبر خودکشی اش را بشنویم ؟
به خاطر این گناه که چرا و چرا ، در شب قدری به این حرمت هزاران برادر و خواهر مسلمان ما در کوچه پس کوچهای شهر سر گرسنگی بر بستر می گذارند. چرا برادر من ! مهرآور عزیز یکی از کودکان خانه ی سبز که روزگاری به بهانه ی تعلیم درس با او بودم امروز باید در اثر بی توجهی در خیابانها ، به فحشا افتاده باشد. به خاطر این گناه خدا را می خوانیم که چرا باید شاهد خفاش شبها و بیجی ها یی باشیم که در این جو به وجود آمده اند. امشب در آستانه ی شب قدری دیگر هستیم و خدا می داند شبهای قدر سالهای بعد به چه دلیل باید خدا را بخوانیم.
و یا اصلا شب قدری برایمان خواهد ماند یا نه؟
بیائید ، بیائید تا دست در ست هم آئین کوچه گردان را آئین سنتی این مرز و بوم بدانیم . بیائید و بدانید که در این شب شما فقط یک کیسه به خانه ها نمی برید بلکه این فقط بهانه ای است تا شما برادر و خواهر دینی و ملی گمشده ی خویش را بیابید.
بیائید تا به حرمت همین شب قدر آستینهارا بالا زنیم و دیگر خواهر و برادرانمان را فراموش نکینم.
شهر خالی است زعشاق
امشب شب شهادت آن حضرت است مولای عشق مولایی که با فرق خون آلود و ضربت خورده هم ، تمام توجه و نگرانیشان به کودکانی بود که بعد از ایشان منتظرش خواهند بود.
امشب آن کودکان کوفه در کوچه های دیارمان همچنان منتظرند.
انتظار کسی که بیاید و دست نوازش آن حضرت را به ارمغان بیارود انتظار دستان مهربان و برادری گم شده.
امشب در پنجمین سالگرد آئین کوچه گردان عاشق هستیم ، آئینی که به همت چند دانشجو در ادامه کلاس درس استادی بوجود آمد که در لحظه لحظه ی زندگی اش دغدغه ی عشق به دیگران بوده است.
اینکه دانشجویان این زمان ، مبادا در کوره راه زندگی و در روزمرگیها بمانند. مبادا دچار فقر نه فقر مالی که فقر ایمان شوند.
استادی که می گفت یکی از اسامی اعظم خدا عشق است ، وقتی که بر دلت نشست و ذکرت شد ، آتشت می زند و در این نقطه ی درد پشتت را می شکند. و تا لحظه ای که به قربانگاه عشق در نیائی رهایت نمی کند بیائید تا ذکر عشقمان را پیدا کنیم .
بیائید تا با لبیکی دیگر ، احرام بیندیم و دور کعبه ی عشق طواف کنیم و بدانیم که شاید دیگر فرصتی نباشد ، شاید فردا هم دیر باشد بیائید تا قدر همه ی شبهایمان را چون شب قدر بدانیم . بیائید تا باز هم از خدا امشب بخواهیم
خدایا خداوندا ! تو را قسم می دهیم به حرمت همین شب ، که دیگر شاهد خانه ی محرومی نباشیم .
ما رابس باشد که تو گفتار ما بشنوی و اندیشه ی ما بدانی!!!
دعایی که در پایان بیانیه قرائت شد:
خدایا ، رحمت و رافت خاص خود را بر ما نازل فرماو ما را در این ماهمبارک مورد بخشش و عنایتت قرار ده. پروردگارا مسیر زندگی ما را در جانب توحید و عبودیتت تعیین فرماو ما را از پیروان واقعی ابراهیم و آل ابراهیم و محمد و آل محمد قرار ده و همانگونه که برکت خویش را بر ایشان فرستادی ، بر این خوان نعمت ، برکت عنایت فرما. خداوندا این روزی را ، پاک و طیب قرار ده و آن رادر این لیالی قدر باعث گشایش و تغییر و ضعیت و ارتقاء مادی و معنوی کسانی قرار ده که هم اکنون در کلبه های تاریک خویش چشم انتظار کور سویی امید بخشند.
خداوندا ، ما را از یاد خودت و از یاد خلق خودت به ویژه محرومان و در ضعق افتادگان غافل مگردان و به ما توقیق گامنهادن بر طریق پر مهر مولایمان علی عطا گردان و عنایت ایشان را در این حرکت بر ما متوجه گردان . خدایا ، فقر ، گرسنگی ، فساد و دنج را که وعده های شیطان است از برادران وخواهران ما دور کن و ما را به سوی رحمت و مغفرتت فراخوان . پروردگارا ، ما را شرمندهی نیازمندان و محرومان جامعه نفرما
آمین یا رب العالمین

آخرین اخبار و گزارشها

2004-11-06T11:32:00.000-08:00

برای اطلاع یافتن از آخرین اخبار و گزارشهای اجرای طرح کوچه گردان می توانیدبه سایت کوچه گردان مراجعه کنید.

2004-10-31T13:31:00.000-08:00

کوچه گردان عاشق

2004-09-24T13:40:00.000-07:00

شکل گیری
در شبی سرد و تاریک ، کسی در خیابان می رفت و در گشتن خود در میان کوچه های فقر و تاریکی ، به خانه های بی دود ، کودکان بی نان ، افتادگان در گوشه ی خیابانها ، خانه های سرد و بارانی که نم نم آن به چکه چکه درون خانه بدل می شد را می دید که دل را به درد می آورد. سوز دلی که وی را به یاد آن آشنا انداخت و کوجه گردی هایش لقمه لقمه نان گذاشتنش در دهان یتیمان و گرفتن مشک از دست بیوگان و اکنون مردی افتاده بر بستر با فرقی خونین و شکافته که اصرار بر فرزندان می کند که بگذارید من بروم. بسیاری چشم به راه من اند. بسیاری شب را گرسنه چشم بر درمی دوزند تا کی مرد کوچه گرد از راه می رسد و آنها را سیر می کند. او با فرق خونین و تن پر درد و بی حالش فریاد می زند،" خدا را خدا را درباره ی یتیمان ، مبادا گاه سیر و گاه گرسنه بمانند و حقوقشان ضایع شود." آن شب او چه می کند؟ چگونه در بستر درد و ناتوانی نگران کودکان کوفه مانده است. ؟ آیا ما را نمی رسد که کیسه ی مولایمان را برداریم و در شب شهادت او ، کودکان مظلوم و محروم شهرمان را که از زمان شهادت مولا قرنها چشم بر درمانده اند را بنوازیم ، اشک از گونه هایشان برداریم و یادآور محبت و عشق مولایمان باشیم به انسانها ؟
اینگونه بود که کوچه گردان عاشق برای اولین بار در سال 1379 توسط "شارمین میمندی نژاد" موسس جمعیت امام علی (ع) پایه گذاری شد و به عنوان مراسمی مذهبی و ملی کم کم جای خود را طی سالیان باز کرد.
اهمیت کوچه گردان:
این روزها مردم ما کمتر به قرآن مراجعه می کنند و قرآن در زندگی بیشتر ما کتابی شده است که گاه در ماه رمضان یا در عزا و سر سفره ی عقد تورقی می کشیم و در موارد سرگشتگی از آن استخاره می کنیم.
غافل از این که قرآن کتابی است که برنامه های زندگی ما باید بر اساس آن شکل گیرد و اگر اینگونه بود ، به یقین امروز کشور ما این وضعیت را نداشت. و خدای مهربان در کتاب زندگی بخش خود هر جا که از ایمان آورندگان سخن می گوید ، در بیان مشخصات آنان بلافاصله بعد از اقامه ی نماز به ایتای زکات اشاره می فرماید و از جمله مسائلی که تاکید فراوانی بر آن شده است این است که در اموال هر کس ، حقی برای مسائل و محروم وجود دارد. این به آن معنی است که کمک به یتیمان و محرومان خیر و نیکی نیست، بلکه اعاده ی حقی است که بر گردن ماست و تنها انسانهای با تقوا این حق را می پردازند.پس آنچه معلوم می شود این است عیب از مسلمانی ماست.
بخشهایی از آیات قرآن درباره ی توصیه به رسیدگی به محرومان:
سوره ی بقره آیه 177: نیکوکاری بدان نیست که روی به جانب مشرق یا مغرب کنید، چه این چیز بی اثری است. لیکن نیکوکار کسی است که به خدا و روز قیامت و فرشتگان و کتب آسمانی و پیامبران ایمان آورد و دلهای خود را در راه دوستی خدا به خویشاوندان و بتیمان و فقرا و رهگذران و گدایان بدهد و در راه آزاد کردن بندگان صرف کند و نماز به پا دارد و زکات مال به مستحق برساند و ...
سوره ی بقره آیه 273-274: صدقات مخصوص فقیرانی است که در راه خدا ناتوان و بیچاره اند و توانایی آن که کاری پیش گیرند ندارند و از فرط عفاف چنان احوالشان بر مردم مشتبه شود که هر کس از حال ایشان آگاه نباشد ، پندارد که آنها غنی هستند و بی نیاز و شما باید به فقر آنها از سیمایشان پی ببرید که از عزت نفس هرگز آنها چیزی از کسی سوال نکنند و هر چه انفاق کنید خدا بر آن آگاه است.
کسانی که اموال خود را در شب و روز آشکار و نهان انفاق کنند ، نزد پروردگارشان پاداشی نیکو برای آنها خواهد بود و هرگز از حادثه ی آینده بیمناک و از امور گذشته اندوهگین نخواهند شود.
سوره ذاریات آیه ی 15-19: هر آینه متقیان در بوستانها و چشمه ها باشند و در اموال ایشان حصه و حقی مقرر برای سوال کنندگان و محرومان بود.
اولین سال کوچه گردان : (1379)
اولین سال کوچه گردان به صورت خودمانی و با جمعی کوچک برگزار شد، مسجد رسول الله اطراف میدان حسن آباد با حدود 40 نفر که برای پر کردن کیسه ها و بردن آنها جمع شده بودند. تنها دو سه ماشینی برای پخش کیسه ها وجود داشت و آدرس های پراکنده در حوالی میدان امام حسین و سعدی و دو ساختمان در خیابان حافظ که متعلق به بیخانمان شدگان جنگ تحمیلی بود. پنجره هایی بدون شیشه که با کاغذ و پارچه سوز سرمای زمستان را کمی گرفته بودند. آن سال اول گر چه تعداد کیسه ها کم بود ولی همه بچه ها معتقدند چیز دیگری بود. برای بچه هایی که تا آن سالی بویی از فقر و محرومیت با این شدت نبرده بودند، برای بچه هایی که بیش از 20 سال را در شهری زیسته بودند که در گوشه هایی از آن بچه هایی پابرهنه ، به دنبال ماشین های حاملی کیسه تا صدها متر می دویدند. همه به این فکر می کردند که واقعا علی بودن و در فکر جاری کردن عدالت در کوچه پس کوچه های فقر و محرومیت بودن تا چه حدی می تواند دشوار باشد. وجود و حضور غمگین و نگران مولا علی(ع) در کنار تک تک بچه های یتیم ، بی پناه و تکیده تن احساس می شد و حس لحظه ای از این حضور کافی بود تا انسان دیوانه شود و از خود بی خود شود. آن سال به راستی با وجود محنت ها و تنهایی هایی که بر جمع کوچک چند نفره ی ما رفته بود ، حال و هوای دیگری داشت. آن سال سال جازدنها بود، سال بچه هایی که می آمدند و وقتی کار سخت می شود می رفتند و ما را تنها می گداشتند. سالی بود که سمینار " وضعیت بچه های سرطانی" را با هفت هشت نفر برگزار کردیم . شب های قدر آن سال حال و هوای دیگری داشت. با حضور بچه های "خانه سبز" کودکان فراری . ما آن سال وقت زیادی برای کودکان خانه سبز گذاشته بودیم. نعیم موسوی گروه تواشیح آن جا را، راه انداخته بود و سایر بچه ها به وضعیت درسی آنها در طور سال رسیدگی کرده بودند. آن سال بچه های آنجا را که برخی از کانون اصلاح تربیت آمده بودند ، برده بودیم بیمارستان علی اصغر، بالای سر کودکان سرطانی. شب 19 در نماز خانه بیمارستان علی اصغر(ع) بچه های خانه سبز و اعضاء جمعیت و مادران و پدران بچه های بیمار دعا کرده و برای بچه ها طلب شفا می کردند. آن شب ها در جمعیت دیگر تکرار نشد. آن شبی که اعضاء جمعیت با زاری و فریاد می خواستند درد کودکان بیمارستان علی اصغر را بر تن خود بگیرند و همه یک صدا شفای کودکان را طلب می کدند. انگا تمامی برکت کوچه گردان آن سال از حضور چند نوجوان بی پناه فراری بود که در کنار جوانان جمعیت احساس پناه می کردند.
کوچه گردان سال دوم : (1380)
واقعا اگر انسان نیتی خیر داشته باشد خداوند یاریش می کند. در سال دوم تعداد کیسه های جمع شده به لطف خداوند از 50 کیسه سال پیش به 500 کیسه رسید. آن سال مقارن بود با پیدا شدن بهاره کوچیکه و پدرو مادرش. این خانواده در پارک زندگی می کردند تا اینکه در یکی از شبهای سر پاییز، شارمین در پارک آنها رادیده بود بچه شان راکه از سرما در پارک یخ زده بود به همراه معصومه خانم "مادر بچه " و "آقا فریدون" پدر بچه . رضا(یکی از اعضاء جمعیت) پیشنهاد کرده بود که آنها موقتا به خانه ی او و سعید بیایند و در آنجا ساکن شوند. این خانواده کم کم جای خود را در جمعیت باز کردند و هر یک از اعضاء جمعیت سعی داشتند به نوعی از آنها دلجویی کنند. کم کم معصومه خانم ، خانمی که از پارک به خانه رضا آمده بود ، جوابگوی تلفنهای جمعیت شده بود و آن خانه تبدیل به مقر جمعیت شده بود. با نزدیک شدن "کوچه گردان " آن سال ، آنها هم مانند سایر اعضاء جمعیت برای جمع آوری و تهیه ی مایحتاج به تکاپو افتادند و معصومه خانم توانست از کشتارگاه تهران برای کلیه ی کیسه ها(500 کیسه) گوشت تامین نماید. در سالهای بعد نیز سایر اعضاء جمعیت برای تهیه گوشت به کشتارگاه مراجعه کردند ، ولی هیچکس موفق نبود. خلاصه طرح کوچه گردان به سرعت گسترش یافته بود. در فرهنگسرای دولت آباد ، عده کثیری از بچه ها که توسط "خانم پند" با مراسم آشنا شده بودند جمع آمده و تمام روز مشغول جمع آوری و بسته بندی مایحتاج بودند. بسیاری از کمکها از دانشجویان و دانشگاهها جمع آوری شده بود. بچه های دانشگاه الزهرا با جمع آوری ژتونهای غذای خود و تعویض آن با مواد خشک توانستند بخش چشمگیری از مایحتاج را جمع آوری نمایند. همزمان در تبریز نیز تعدادی از دانشجویان دانشگاه تبریز برنامه ی مشابهی را در سطح چند صد خانوار تدارک دیده بودند.پوشش برنامه از طریق 2 برنامه ی 20 دقیقه ای از طریق شبکه ی 2 سیما باعث شد بسیاری از دانشجویان و مردم با دفتر جمعیت تماس بگیرند و فاتر جدیدی برای جمعیت از این طریق ایجاد شده . در فراخوانی که در روزنامه ها برای تامین وسایل نقلیه درج شده بود شب توزیع تعداد زیادی از مردم برای حضور در پخش مواد غذایی داوطلبانه شرکت جستند و به یاری خداوند و نظر و لطف خود مولا مراسم هر چه با شکوهتر برگزار گردید. پس از توزیع کیسه ها ، مراسم شب قدر در منزل "خانم پند" که فرزندشان را به دلیل سرطان در بیمارستان علی اصغر(ع) از دست داده بودند با حضور دانشجویان برگزار و تا سحر ادامه داشت.